Badirudi "
Paris Texas" ikusi ondoren, Paris poema bat dela bere baitan. Travisek film hasieran, hogei minutu isilik egon ondoren,
Paris esaten duenean, unibertsoa hausten da hitz bakar batean, mundu bakar horretan. Paris. Niri hustu zait dagoeneko bere azaleko lilura hori.
Orain dena da Berlin.
Uler dezala nahi duenak.
Uler dezala nahi duenak, zenbat gustatzen zaidan esaldi hori, I. Zuk asmatu zenuen? Ala Hermanek xurxurlatu zizun belarrira
hatza ipurditik sartzen zizun bitartean... (uixx... barkatu) elkarri gereziak belarrietatik zintzilikatzen zenizkioten bitartean?
Paris-Berlin. Eta tartean hor nonbait Liège. Puntu beltz zikin bat bi eternitateen artean. Eta balantzak dio Berlin. Bere izen majiko horrekin. Badirudi esaten duzun bakoitzean argiak piztuko direla. Berlin. Eta piztu egiten dira.

Fikzioa. Errealitatea sortzeko dugun era bakarra, errealitatea ulertzekoa. Behar bat da. Arte orok bertan ez dagoen zerbait irudikatzen du. Gantera bueltatzea hiru-lau-bost urte beranduago eta argazkia ateratzea leku berean. Denbora bakarrik pasa da. Bizitza.
Bizitzaz ari direnei inbidia diet. Nik ihes egiten diot. Hutsetik hasten naiz, kontatzen ez dudan istorio bat asmatzen dut, existitzen ez den egoera bat sortzen dut - zugan, nigan- desegin eta gero berregiten saiatu. Fikzioa.

Egia eta fikzioaren artean zu. Harrokeria apurtzaile horrekin. Su ala ur, su ala ur... beti su, baina beti hotz.